آموزش کامل هِکسره

کسره اضافه (که توی دستورِ زبان بهش «نقش‌نمای اضافی» هم می‌گن) یه صدای «ـِ» هست که مثل چسب، دو کلمه رو به هم وصل می‌کنه. این صدا تلفظ می‌شه ولی نوشته نمی‌شه.

الف) بین یه اسم و ویژگیش (موصوف و صفت):

• آسمانِ آبی
• کتابِ خوب
• هوای سرد
• ماشینِ قرمز

ب) بین دو چیز که یکی مالِ دیگریه (مضاف و مضاف‌الیه):

• کتابِ علی
• درِ خانه
• رنگِ آسمان
• صدای باد

بعضی کلمات فارسی ذاتاً به «ـه» ختم می‌شن. این «ـه» جزو خودِ کلمه‌ست و اگه حذفش کنی، کلمه یا بی‌معنی می‌شه یا معنیش کاملاً عوض می‌شه.

وقتی کلمه‌ای به «ـه» ختم می‌شه و می‌خوای بعدش کلمه‌ی دیگه‌ای بیاری، یه «ی» میانجی به کمکت میاد:

• خانه‌یِ من
• چشمه‌یِ آب
• پنجره‌یِ اتاق
• ستاره‌یِ درخشان

توی فارسی محاوره‌ای (همون زبانی که روزمره باهاش حرف می‌زنیم)، خیلی وقت‌ها «است» رو کوتاه می‌کنیم و تبدیلش می‌کنیم به «ـه»:

توی فارسی محاوره‌ای یه «ـه» دیگه هم داریم که به آخر اسم می‌چسبه و یعنی «اون چیزِ مشخص، همونی که می‌شناسی». به این می‌گن «ه» معرفه (یعنی نشانه‌ی شناخته‌شده بودن).

• پسره اومد
• دختره چی گفت؟
• کتابه رو بده
• فیلمه خوب بود

یعنی: «اون پسرِ مشخص اومد»، «همون کتاب رو بده». این «ـه» همیشه با «ـه» نوشته می‌شه، نه کسره — چون داره اسم رو مشخص می‌کنه، نه اینکه دو کلمه رو به هم وصل کنه.